Iris Germanica

Vorig jaar plukte ik uit mijn vaders tuin een grote baardiris en ik fotografeerde haar in volle kracht: open, maar ook gesloten, rijk van kleur en nadrukkelijk aanwezig.

Deze grote baardiris werd getoond tijdens een expositie en vond zijn weg naar particuliere collecties.

Na de bloei heb ik de bloem bewaard. Niet als herinnering aan wat verloren ging, maar als begin van een nieuw beeld. In haar verdroogde vorm verloor de iris haar uitbundigheid, maar kreeg zij iets anders terug: lijnen, stilte en karakter.

De vergane bloem lijkt bijna een figuur op zichzelf. Geknakt, broos en kwetsbaar, maar nog altijd aanwezig. De stampers, eerst verborgen in de bloei laten zich nu zien. De nerven en verdroogde bladeren dragen de herinnering aan haar bloei, alsof het leven zich heeft teruggetrokken maar niet verdwenen is.

In mijn stillevens zoek ik naar spanning tussen schoonheid en verval, tussen verdwijnen en voortbestaan.

Daarin voel ik ook een verbinding met Veenhuizen, een plek waar het verleden niet alleen wordt verteld, maar zichtbaar aanwezig blijft in gebouwen, structuren en sporen in het landschap.

Zoals Veenhuizen zijn geschiedenis draagt in steen, ritme en stilte,zo draagt deze  baardiris haar geschiedenis in vorm, huid en schaduw.

Wat geweest is, blijft niet onveranderd bestaan. Alles laat sporen na. Juist in die sporen ontstaat een nieuwe schoonheid.