En as ’t stil is,
gebeurt der ok wat
verbeeld – verwoord
In 2025 werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan Verbeeld Verwoord, een bijzonder kunstproject van de Grote Kerk Cultureel in Emmen.
Voor deze expositie werden beeldend kunstenaars en woordkunstenaars met elkaar verbonden. Vanuit inspiratie, ontmoeting en wederzijdse nieuwsgierigheid ontstonden nieuwe werken waarin beeld en taal elkaar versterken.
Dankzij een collega-kunstenares Ellen Cohen kwam ik in contact met dichter en kunstenares Happy van der Heide.
Wat begon als een kennismaking groeide uit tot een samenwerking gebaseerd op vertrouwen, openheid en wederzijdse inspiratie. Gedurende driekwart jaar wisselden wij beelden, gedachten en poëzie uit. We vonden elkaar in onze liefde voor natuur, verstilling, verwondering en het aandachtig kijken naar wat zich onder de oppervlakte bevindt.
Voor deze expositie maakte ik een portret van Happy. Tegelijkertijd daagde onze samenwerking mij uit om zelf woorden te geven aan wat ik voelde en zag. Voor het eerst schreef ik een gedicht in mijn eigen dialect: en as ’t stil is, gebeurt der ok wat.
Dat proces voelde kwetsbaar en spannend, maar ook bevrijdend. Het bracht mij dichter bij mijn eigen stem en liet zien hoe beeld en woord elkaar kunnen ontmoeten.
De werken die tijdens Verbeeld Verwoord zijn ontstaan, zijn afzonderlijk gemaakt, maar vertellen samen een verhaal van verbinding, vertrouwen en wederzijdse inspiratie.
hillige grûn
dit lân
is myn bertegrûn
myn nâlestring nei ea
fruchtbere leafde
tusken sûgjende sompen
en rûgeljend sân
myn namme
oerkrêft fan libben
foarme troch rûge ûnfoarsisberheid
fan de libbene wrâld
stânfêst oan Fryske woartels
doar ik – lykas myn Folk –
oars te wêzen
nochter en grutsk
op myn bloed,
taal en tradysjes
weagje it net my út te daagjen
ea slaaf
bin ik ûnbedimber as ’t wetter
in frije heidenske siel
dy’t ik jimmer west haw
– happy van der heide
en as ’t stil is, gebeurt der ok wat
ik kom van woar de wind
loag over ’t laand henstriekt
woar de wolken langzaam veurbie goan
onder mien voet’n
gien veen
moar wat der wel op liekt
laag op laag zacht en uut ’t oale
de weg die’k lop’n heb
mit kleine haandjes in de mijne
is west
ze goan nou hun eigen gang
ik stoa stille bie ’n kruuspunt zunder richting
allinnig ’t ritseln van ’t riet
en ’n zachte stem in mien kop
’t verleden fluustert van wie mie leif was
moar die’k neit kon hol’n
verdwenen
en toch nog in mie
schaduwen over de weg
over mien huud
ik kiek omhoog
vogels in de lucht
nou
is d’r ruumte
deurgoan
om licht te vang’n
zonder weg te kroep’n
veur wat west is
de weg is neit recht
neit krom
moar open ..
.. en vrij
sandra kip –
happy van der heide – circulair kunstenaar
catalogus
Het werk dat vanuit onze ontmoeting binnen Verbeeld Verwoord is ontstaan, is opgenomen in de expositiecatalogus die tijdens de tentoonstelling verkrijgbaar is.”
